Yeni Yavrum

Blogu takip edenler benim bir oyuncak hastası olduğumu bilirler. Özellikle eskiden kalma oyuncaklarımdan vazgeçemiyorum. Ama aklımın kaldığı oyuncakları da hağla alırım kendime.
Geçenlerde yolda yürüken bir oyuncakçının önünde gördüğüm Volkswagen klasik otobüsüne takılmıştı gözüm. Sonunda alabildim.

Aslında lacivert olanını istemiştim ama, ben alana kadar elinde bu kalmış. 

Yine de bayıldım kendisine. 

Görüldüğü üzre yanlarına grafiti atılmış meğer.

Love&Peace

Ders çalışacağız diye gittiğimiz Huzur kafemizde sürekli bununla oynaşmaktan bir halt da edemedim. 

Eve geldiğimde onu eski karavanımın yanına yerleştirdim.

Şimdi baktıkça içim açılıyor.

Modeli tam olarak Volkswagen Classical Bus 1962. Cağnım o eski otobüslerden.

Bir dahaki sefereyse lacivert yine eski model bir Mercedes alacağım oradan.

Bunu almama rağmen, hüzünle ayrıldım.

Daha önce ayrılamadığım o Karavanımdan bahsetmiştim. Yazısı için buraya bir tık :)

Ebedi Yolcuyum Ben

Çarşamba günü 12 saatlik bir yolculuğun ardından döndüm yuvaya

İzmir ne sıcakmış yahu!

Boğaz köprüsünün azizliğine gelip onca saati çektikten sonra, bir de bu sıcaklık kötü oldu tabi

Çılgınlar gibi özlediğim ev arkadaşlarıyla sabahlara kadar oturup, balkona yayıldık sonunda

Konuşulacak çok şey varmış, ya da anlatacağım mı desem bilemedim

Ama şöyle bir durum var ki, yaşanılan güzel şeyleri anlatmakta kelimeler gerçekten yetmiyormuş

Bu yüzden onlar açısından pek yararlı olamadım sanıyorum

Gözlerimden anladılar belki izaha gerek kalmadı, insan mutlu olduğunda dışarıdan çok mu belli oluyor ki?

Otobüste onca saat bekleyiş yaşarken tabi, Sahilde Kafka'ya başlamanın tam zamanıydı

Tam bir otobüs görüntüsü şu kola, kek, diğer yiyecekler ve kitap.

Bir de kulaklıklar olmalıydı

Benim yolculuklarım böyle geçiyor çünkü

Çok uzun sürmesine rağmen harika bir yolculuk geçirdim

Sonunda İzmir'e varacak olmak var işin ucunda :)

Ev arkadaşlarımdan bir süreliğine ayrılıp akraba evine geldim şimdi.

Bu sıcak havalarda ders çalışacağım bir de

Şans dileyin de, en azından okuduklarımı anlayabileyim.

Seferi Olmak

Bu sabah her zamanki gibi kalkıp, televizyonumu açıp kahvaltı etmeye koyulmuştum. Ve bir yandan yine çoğu zaman olduğu gibi skype'ta anne ve ablayla iletişim içindeydik. Oda arkadaşım memleketine dönücek diye bir muhabbet çeviriyorduk ki, kendimi birden Adnan Menderes Havaalanında buldum. 

15 dakika içinde ablam bütün işlemleri halledip uçak biletini kapmış ve beni de yollara dökmüş oldu. 

Tamamen alakasız bir zamanda, kısa süre içinde nasıl toparlanıp İstanbul'a geldim bilmiyorum.

Şu an sorsanız ne yerde ne gökteyim.

Önceden karar verseydim, her zamanki gibi uzun otobüs yolculuğunu tercih ederdim.

Ben yolu seviyorum ama anlatamıyorum bunu kimseye, seviyorum işte!

Uzun yol ve mola durakları, bu seferlik üzgünüm..