Bir Karadenizlinin Misafirperverliği

Onca kafa dağıtma operasyonundan sonra, arkadaşlarımın yanında aldım soluğu bugün.

Toplandığımız kişi Trabzon, Of'lu ve delicesine marifetli bir hatundur.

Yani misafirperverliği kökeninden geliyor olsa gerek diye düşünürüm hep :)

Şu sofraya baksanız, anne eli değmiş kesin dersiniz ama..

Yok değil.

Önümde koskocaman çikolatalı bir kek varken, o sofradan saatlerce nasıl kalkabilirdim ki!

Feci şekilde aç olmamla birlikte, tabi ki uzuuunca bir zaman kalkmadım.

Ben mamalarımı önüme bu şekilde aldım, daha arkadan gelenler var tabi ki.

Börekler, tatlılar.

Gözüm çok dönmüş, nasıl yediğimi hatırlamıyorum.

Zaten yemek bloglarına girip kaybolmam da hep bu bitmek bilmeyen açlığım yüzünden.

Sonra böyle balkonda, hep birlikte olan fotoğraflarımız arasına üç bininciyi ekledik.

Öyle çok eksik var ki burada, bir kere oğlanlarımız yok.

Kız kıza toplanalım diyip onları biraz satışa getirmiş olabiliriz, ama bu sadece bizim ve bu blogun okuyucuları arasında.

İşte bu insanlar yine bana Arel'den yadigarlar :)

Arel de nedir ki diyorsanız buraya tık tık.

En soldaki dost için yazdığım yazı 2 post aşağıda ama ben linkini de ekliyeyim, buyrunuz buraya.

Arel'den Yadigar

Benim Ege'den önceki ilk üniversitem İstanbul Arel Üniversitesi idi.

Hayatımın dönüm noktasının, o okul olduğunu söylemeliyim.

Dostluğun ne demek olduğunu ben ilk defa orada öğrendim, kesinlikle.

Hepimiz okulun bitmesiyle farklı yollara dağıldık, ama hiçbir zaman kopmadık.

Her bir araya gelişimizde eskisi gibiyiz, hiçbir fark yoktur buluşmalarımızda.

İzmir'de zorlandığım dönemleri de onlar sayesinde atlattım ben.

O okula girerken çok endişeliydim, çıktığımdaysa hayatımın 10 yılını daha oraya verebileceğimi düşünmüştüm.

Hala da söylerim.

Ben bu insanlarla, hayatımın en güzel 2 yılını yaşadım.

Geçtiğimiz gün de bana Arel'den yadigar, o dünyanın en güzel insanlarından biriyle birlikteydim.

4 yıl önce çekilen bundan bir önceki fotoğrafta, oradaki tek sarı kafa olan benim yanında olan hatundur bu.

Hala öyle yapışık bir haldeyiz işte.

Börgır'da fotoğraf çekilmeyeli de yüzyıllar olmuş, en son lisedeydim yahu.

Fırsat buldukça bu insanlardan bol bol bahsedeceğim :)

İyi Dostlar Biriktirdim, Hepsi Ailem Oldu

Onlar için bunu demişim uzun zaman önce..

Çoğu zaman kilometrelerce uzakta da olsan, arkanda her zaman için böyle insanların olduğunu bilmek özel hissettiriyor insana.

Bugün onlarla geçen en güzel günlerdendi.

En güzel insanlar işte.

DTA Ailesi

Hayatın iyi ve kötü yönlerini

Birden fazla kişiyi aynı derecede sevebilmeyi

     Dostluğun ne anlama geldiğini

  Ailemden başka birileriyle, hayatımı paylaşmayı

önce burada öğrendiğim,

'İstanbul Arel Üniversitesi'

Bana bütün bunların yanısıra ;

Dünya üzerindeki bu en güzel insanları, 

onlarla birlikte 2 yıl doya doya ve bundan sonrası için

 hiç kopmayarak sonsuza dek yaşama şansı'nı da verdi.

Herkesin hayatında bir 'altın çağ' vardır tabi

Günün Enstanteneleri #5

 Şu sıralar aşırı derecede unutkanlıkla başım dertte sanırım

 Bugün blok yöneticimden odamın anahtarını kaybettiğimi sandığım için yedek anahtarı aldım. Akşam olduğunda, bu sefer de onu kaybettiğimi sandım. Meğer kendi anahtarım dolabımda asılı bir halde, yedek aldığım anahtarda kapının üzerinde öylece duruyormuş. Resmen odayı kilitleyip, yetmiyormuş gibi anahtarı üzerinde bırakıp gitmişim.  

 Şapşallık derecesinde unutkanlığın sebebi ne olabilir ?

Kitaplara para vermekten de aç gezicem neredeyse, orjinal bile olmamalarına rağmen.

Bir de burnumda tüten insanların resimlerini hala odama koymadığımı farkettim. Ama bunun sebebi unutkanlık değil, tamamıyla internet ortamının bulunması.

Ama şimdi odamın en güzel köşesindeler

Bu en güzel insanlar ..