Fındık Kurdu

Bütün gün manevi kız kardeşle evin içinde ordan oraya yayılıp durduk.
Sonra da elinde fındıklarla geldi yanıma, hadi kırıp yiyeymişiz :)

Taze fındıklarımızı da aldık kucağımıza, açtık televizyonumuzu kom kom oturduk karşısına.

Fındıkların nerden geldiğinden bi haberim, tek sorun orada :)

İşte benim ufak, kara fındık kurdum.

Onunla ilgili birkaç yazı da yazmıştım bloga.

Moralim bozuk olduğu zamanlarda yanımda olması, unutturuyor her şeyi.

Bugünkü miskinliğimi de onun sayesinde attım üzerimden.

Ve ben, günlerdir gözyaşları gözünde bekleyen, bir laf söylense de içi rahat etse diye yer arayan, kafasında sayısız şey kuran, karman çorman bir halde günlerini geçiren içimdeki o küçük sarı kafalı mıymıntı hatunu öldürdüm.

Bunu çoktan yapmalıydım, miskinlikten, sürekli düşünmekten o kadar sıkıldım ki. Yoruldum daha çok.

Sanırım artık daha rahatım. Artık öyle olmalıyım.

Fındık Kurdu'ma teşekkürü borç bilirim :)

Şu haller, huzursuzluklar daha çok geçip gitsin.

Karamıkla ilgili de, Küçük Kız Kardeş - yazısı için buraya,

Siz de Böyle Canavar Mısınız? - yazısı için buraya,

Doğum günü - yazısı için buraya buyrunuz.

Yine Bugünlerde

Şu sıralar yaptığım en hareketli iş, Moskova maçına gitmekti.

Onda da berabere kaldık zaten. Elendik de.

Yani burdan durum anlaşılıyor ki, her şey yeteri kadar ters gidiyor.

Sıkıldım diyince insanlar bunu üstüne alınıp onlardan sıkıldığımı sanıyor ama ben bu durumdan da sıkıldım.

Bu durum geçmek bilmiyor çünkü, hep alınganlık hep endişe, sürekli bir "üstüne gitme" duygusu var etrafta.

Sanki ne kadar çok yüklenseler, o kadar çok içleri rahat ediyor gibi. Öyle de zaten.

Ne kadar çok laf söyleseler, daha doğrusu "laf soksalar" her şeyin düzeliceğini sanıyormuş gibi.

Git gide beni dibe çektiklerini fark etmeden tabi bütün bunlar.

O eski kendine güvensiz, ayakları üstünde duramayan, ne yöne gideceğini bilmeyen, en basit kararlarına bile sahip çıkamayan ve en çok da kendinden nefret eden o iğrenç insan gülümsüyor bana uzaktan, ben görmezden geliyorum.

Bir göz kırpsam, bir daha geri dönemem çünkü.

Keşke yılın belli zamanlarında sürekli onunla başa çıkmak zorunda bırakılmasam.

Evet, şimdiye kadar bu sorunun hep kendi içimde olduğunu düşünürdüm ama öyle değilmiş.

Senin içinde her ne oluyorsa, hepsini insanlar yönlendiriyor aslında.

Hatta en sevdiklerin, ben bunu yeni öğrendim.

Olsun.

Daha bir kaç gün önce görmeme rağmen, az önce resimlerine bakarken yine özledim şapşalı.

Bu sıkıcı gönderiyi onunla bitireyim.

Umarım bir dahakine böyle şeyler yazmak zorunda kalmam, sizleri de sıkmam.

Karamık'ın doğum günü ..

Dün benim Karamık'ımın doğum günüydü.
Ben yoktum yanında tabi, sadece kamerada birkaç dakika görebildim.

Yediyi bitirdi çikolatam..

Muhtemelen ablam saçlarına maşa yapmış, daha doğrusu o yaptırmış :)

Baya bir süslenmişiz, nazlanmalarını tahmin edebiliyorum ..

Çok özledim seni diyen ağzını burnunu yerler onun.

Karamık

Benim kan bağım olmayan ufak bir kız kardeşim var . Ondan tam burada bahsetmiştim.
Uzun zamandan beri, bugün kavuşabildik
Eve gelmemizi sabırsızlıkla beklemiş hatun
Anneme de şal siparişi verince gidip ona ip aldık, onunla da kalmadık bir de boyama şeysi aldık.
Şeysi diyorum çünkü böyle tozlu mozlu garip bir şey

Beraber yapıcağımıza söz verdiğimden dolayı iş başa düştü tabi

Onunla oturup evcilik oynayan bir insanım ben aslında

Dehşet çizgi film izleyip yorumlarımızı da yaparız mesela

Tabi aynı zamanda oje ve makyaj kaçamaklarımız da oluyor :)

Bu kara surat çocukluğumu sürekli yaşama sebebim

Tamamen onun hayal gücüne bırakılarak boyanmış resmimizin bitmiş hali ..

Yapışkanları çıkarıp, üzerine tuz gibi renkli boyaları attırıp silkeleyince, böyle oluyor ..

Gayet çaktırarak söylüyorum ki nasıl bir şey olduğunu ben de merak etmiştim

Zaten ona oyuncak bakarken de kendi zevkime göre alıyorum

Sırf merakımdan kendime aldığım oyuncaklar da var mesela

Aslında ben oyuncak delisi biriyim işte ..

Hatta ileride, evimin bir odasını özellikle eski oyuncaklar için kullanmak gibi bir hayalim de var

Umarım bu karamık da çocuk ruhunu kaybetmez ..

Küçük Kız Kardeş

Bu karamık benim, aslında olmayan küçük kız kardeşim, 

Birini sevmek ve benimsemek için arada illa ki bir kan bağı olması gerekmiyor

Birlikte yaşamak tamamen yeterli

Beren neredeyse 7 yaşında ve her anına tanık oldum şimdiye kadar

İlk konuşmasına, ilk yürüyüşüne ..

Çünkü bizimle büyüdü

Ben okuldan her gelişimde onu görürdüm evde, 

Ya da sabah uyandığımda yanımda bulurdum

Dün akşam kamerada bu suratı gördüğümde, ne kadar özlediğimi farkettim

Benim yerime annem öpebildi tabi..

Yeni okula başlayışını görememek kötü

Ama el yazısını görme isteğim yerine getirildi ve fotoğraflandı :)

Onu da yakında görebileceğim

:)