Şu sıralarki haleti- ruhiyemi biliyorsunuz, ne kadar gezip etsem de.
Duygularımı fotoğraflarda ya da normalde açığa çıkarmadığımı söylerim hep.
Ama yazarken kendimi ele veriyorum işte.
İzmir'de benim güzel ev arkadaşlarımı da biliyorsunuz, onlarla yazışırken de beni çok iyi tanıdıklarından yakalıyorlar hemen tabi.
O ev arkadaşlarından Şebnem de, konuştuğumuzda tığ işine başladığını söylemişti bana. Haydağ, hatun can sıkıntısından dantel, oya falan yapıyor diye düşündüm.
Geçen akşam telefonuma bir mms geldi ve..
"Bahsettiğim tığ işi buydu işte, ben sana uykucu şirin yapmaya çalıştımıştım!"
Bunu gördüğümde ve okuduğumda, deli gibi gülmeye başladım!
Hatta o kadar çok güldüm ki, uzun zamandır hiç bu kadar içimden gelerek gülmemiştim!
Annesi de bunu gördüğünde, "bu uykucu şirinden çok Uykucu Ali olmuş ama Şebnem" demiş ve ben bunu görünce daha da çok güldüm.
Resmen bu kadar aralıksız gülmek için o anı beklemişim :)
Şunun tipine baksanıza, bu gerçekten bildiğin besili bir Uykucu Ali!
Benden kilometrelerce ötede, birkaç haftadır ayrı olduğum bu can dost beni düşünerek elleriyle bana şirin örmüş, moralimi düzeltmekle kalmayıp neşemi de yerine getirmiş, taa oralardan yüzümü güldürmüş..
Ben sevmeyim de ne yapayım bu hatunu şimdi ha?
O ev arkadaşlarını burada görebilirsiniz;
Beni misafir ettikleri Tire gezisi yazısı için buraya,
Bu yaz gittiğimiz Foça gezi yazısı için de buraya tık tık :)
